Ik houd van stiltecoupés in de trein. Sterker nog, ik zoek ze vaak bewust op. Ze stralen een bepaalde rust uit, die ik graag associeer met mijn gemoedstoestand tijdens treinreizen. Treinen maken mij tevreden. Een gelukkige knorrepot die meezoemt met het kadans van de rails.
Nu zijn die stiltecoupés niet altijd zo stil als de eerbiedwaardige naam doet vermoeden. Kinderen, iets oudere jongeren, of andere druk converserenden of mobiel bellenden. Ik ergerde me dan, en overwoog er iets van te zeggen. Wat ik nooit deed. Ik wist nooit precies waarom niet.
Vandaag deed een mevrouw dat wel. Ze vroeg of het wat rustiger kon, aan een man met zijn dochter. In vriendelijke bewoordingen, maar met een nare ondertoon. Ik kreeg spontaan medelijden met haar. Wat een liefdeloos leven moest zij hebben, zonder kinderen of echte vrienden. Dat dacht ik, even. Zo wilde ik toch niet worden?
Nee, laat mij maar genietend in de stiltecoupe zitten. En leeft u zich vooral uit. Het stilzijn doe ik wel voor u. Heel liefdevol.
Trackback URI | Comments RSS
Leave a Reply